Kości łączą się z sobą za pomocą stawów. Staw tworzą końce kości pokryte gładką chrząstką (zwaną chrząstką stawową) ułatwiającą poślizg. Od zewnątrz pokryte są mocną błoną, tzw. torebką stawową. Zbudowana jest ona z zewnętrznej mocnej błony włóknistej i wewnętrznej błony maziowej, wydzielającej specjalny płyn (maź stawową), która ułatwia poślizg powierzchni stawowych. Całość wzmocniona jest silnymi więzadłami, które stabilizują staw i zapobiegają urazom.

Zwichnięcie powstaje na skutek nadmiernego ruchu w stawie, w wyniku którego dochodzi do rozerwania części aparatu stawowego (torebka, wzmacniające więzadła) i przemieszczenia względem siebie powierzchni stawowych kości.

W wyniku zwichnięcia dochodzi nie tylko do uszkodzenia struktur stawowych ale, nierzadko, również do obrażeń znajdujących się w pobliżu innych tworów, takich jak naczynia lub nerwy. Dlatego też w każdym przypadku, przed nastawieniem zwichnięcia należy zasięgnąć opinii specjalisty, najlepiej lekarza ortopedy, który oceni stan ukrwienia i unerwienia kończyny na obwodzie.

Zwichnięcie stawu jest popularnie określane „wybiciem”. Najczęściej wybicie dotyczy stawu barkowego, skokowego, łokciowego oraz stawów międzypaliczkowych.

Zwichnięcia stawów wymagają szybkiego nastawienia, zawsze po wykonaniu zdjęcia rentgenowskiego. Odroczenie nastawienia prowadzić może do licznych powikłań, które mogą upośledzać późniejszą funkcję stawu.