Staw skokowy jest złożony ze stawu skokowego górnego oraz dolnego. Staw górny łączy kość piszczelową i strzałkową z kością skokową. Staw dolny znajduję się pomiędzy kośćmi skokową i piętową. W stawie możemy wykonywać ruchy zginania ku dołowi oraz ku górze, co umożliwia nam chód oraz skok. Wśród urazów stawu skokowego najczęściej mamy do czynienia ze skręceniami, zwichnięciami oraz złamaniami kości tworzących staw.

Skręcenia stawu skokowego (skręcenie kostki) należą do najczęstszych urazów wśród sportowców. Dotyczą wszystkich grup wiekowych, lecz najczęściej pojawiają się u osób młodych, narażonych na działanie dużych sił obciążających stawy skokowe. Do skręcenia dochodzi na skutek złego ustawienia stopy względem podłoża, podczas biegu, zeskoku lub szybkiego chodu. Skręcenie powstaje gdy ruch w nim przekracza zakres fizjologiczny. Uszkodzeniu ulega torebka stawowa, więzadła i chrząstka stawowa, a wewnątrz stawu może wynaczynić się krew tworząc krwiak. Skręceniu sprzyja zwykle zbyt intensywny wysiłek fizyczny, ale może ono także powstać w wyniku noszenia zbyt wysokich obcasów lub źle dopasowanego obuwia.

W większości przypadków uszkodzenie torebki i więzadeł dotyczy bocznej strony stawu. Dzieje się tak z powodu nagłego oparcia kończyny na zewnętrznej stronie stopy. Gwałtowne oparcie stopy na wewnętrznym jej brzegu powoduje uraz odwrotny od poprzedniego. Jeśli dojdzie do przekroczenia wytrzymałości tkanki kości podudzia wówczas mamy do czynienia ze złamaniem "widełek" stawowych, potocznie nazywanym złamaniem kostek.

Uszkodzenie aparatu torebkowo–więzadłowego może prowadzić do niestabilności stawu skokowego. Jest to stan w którym staw posiada nadmierną ruchomość w stosunku do normy. Charakteryzuje się ona nawracającymi skręceniami kostki oraz uczuciem uciekania stopy. Liczba możliwych płaszczyzn w których staw jest niestabilny zależy od siły urazu i od liczby zerwanych struktur więzadłowych. Lekarze wyróżniają niestabilności proste, gdy uszkodzeniu ulega jedno więzadło oraz złożone powstałe w wyniku uszkodzenia dwóch lub większej liczby więzadeł stawu skokowego. Zwykle są rezultatem zaniechania lub nieprawidłowego leczenia po pierwszym urazie (brak lub zbyt krótkie unieruchomienie). Polegają na częstych skręceniach nawet po najbardziej błahych urazach – np. po wchodzeniu na schody lub po nierównym podłożu. Powikłanie to jest bardzo groźne gdyż często bywa konieczna operacyjna rekonstrukcja struktur stabilizujących staw skokowy.